Μια εμπειρία ψυχικής ανάτασης ήταν η χθεσινή, καθηλωτική εμφάνιση της Ρίτας Αντωνοπούλου στην πρεμιέρα της μουσικής παράστασης, Μ.Θ.Μ, αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη και τον Θάνο Μικρούτσικο, που πραγματοποιήθηκε στον Μανταμάδο, στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Πανοράματος του Δήμου Δυτικής Λέσβου. Μαζί με τον εξαιρετικό συνθέτη, σολίστ και ενορχηστρωτή Νεοκλή Νεοφυτίδη, συνοδοιπόρο της σε αυτό το νέο μουσικό ταξίδι, έπλεξαν μια παράσταση ορόσημο, τη οποία και παρουσίασαν για πρώτη φορά πανελλαδικά, εδώ στη Λέσβο.
Στο κατάμεστο προαύλιο του Πολύκεντρου Μανταμάδου, το κοινό, έγινε μία φωνή, δημιουργώντας στιγμές αυθεντικής συγκίνησης και μυσταγωγίας, όπου, όπως ανέφερε η Ρίτα Αντωνοπούλου, «η μουσική παύει να είναι διασκέδαση και γίνεται το όχημα μέσα από το οποίο εκφράζεται η ψυχή ενός ολόκληρου λαού».
Με ερμηνευτική δύναμη, εκφραστικότητα και απόλυτο σεβασμό στο έργο των δύο μεγάλων συνθετών, η Ρίτα Αντωνοπούλου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού που δνε τραβούε τα μάτια του απο τη σκηνή. Τη σχέση των δύο μεγάλων δημιουργών και τις κοινές τους αναφορές φώτιζαν οι σύντομες αφηγήσεις της Ρίτας Αντωνοπούλου, σε έναν ζωντανό διάλογο με τον Νεοκλή Νεοφυτίδη, που παρεμβάλλονταν ανάμεσα στα εμβληματικά τραγούδια, με τον ίδιο να ξεχωρίζει παράλληλα όχι μόνο για τη δεξιοτεχνία του στο πιάνο, αλλά και για τη δυναμική σκηνική του παρουσία.
Μέσα από αγαπημένα, θρυλικά τραγούδια των δύο «γιγάντων» , όπως ανέφερε η ερμηνεύτρια, τραγούδια «που δημιούργησαν τη συλλογική μας συνείδηση», η παράσταση αφηγείται την πορεία του καθενός, την επιρροή του μεγάλου δασκάλου Μίκη Θεοδωράκη στον «τρόπο» του Θάνου Μικρούτσικου, μα και την κοινή ματιά τους πάνω σε θέματα που πάντα απασχολούσαν τον άνθρωπο: “Πώς αντιμετώπισαν κοινές θεματικές και, τελικά, πως η απόσταση ανάμεσα στον επικό χαρακτήρα και τη δωρικότητα του Θεοδωράκη μέχρι την πειραματική ορμή, και τη ροκιά του Μικρούτσικου είναι πολύ μικρότερη απ’ όσο φαίνεται. Ο κοινός τόπος τους δεν είναι μόνο οι νότες, αλλά η βαθιά τους πίστη ότι η ποίηση ανήκει σε όλους. Και οι δύο αντιμετώπισαν το τραγούδι ως μια πράξη βαθιά πολιτική και ανθρωποκεντρική. Συναντήθηκαν στις πλατείες, στα μεγάλα οράματα και στην ανάγκη τους να «σηκώσουν τον κόσμο λίγο ψηλότερα».
Και αυτό ακριβώς συνέβη, πολλές φορές κατά τη διάρκεια της χθεσινής παράστασης που κορυφώθηκε σε μια σπάνια στιγμή συλλογικής συγκίνησης, όταν η Ρίτα Αντωνοπούλου άφησε το μικρόφωνο και τραγούδησε α καπέλα, «Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ», το εμβληματικό μελοποιημένο απόσπασμα από το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, δινοντας ένα φινάλε, με ιδιαίτερο συμβολισμό για το κοινό του νησιού.