Το ούζο αποτελεί το παραδοσιακό και το πιο αγαπητό λεσβιακό αλκοολούχο ποτό και έχει σχεδόν ταυτιστεί με το νησί της Λέσβου. Η παράδοση του ούζου στη Μυτιλήνη αρχίζει από τα μέσα του 19ου αιώνα. Το νησί ήταν στο μέσο του τριγώνου Κωνσταντινούπολη-Σμύρνη-Αλεξάνδρεια, όπου γεννήθηκε η ποτοποιία. Τις πρώτες συνταγές μετέφεραν Έλληνες από την Κωνσταντινούπολη και την Οδησσό. Οι πολλές ποτοποιίες αλλά και η ειδική ποικιλία γλυκάνισου που συναντάται μόνο στο νησί της Λέσβου, επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο την τοπική παράδοση στην παραγωγή του ούζου. Η παραγωγή του ούζου παρουσίαζε άνθηση από το 19ο αιώνα, καθώς το λιμάνι της Μυτιλήνης αυτήν την εποχή ήταν ένα μεγάλο διαμετακομιστικό κέντρο, με ανεπτυγμένο το εξωτερικό εμπόριο, από όπου εξάγονταν μεγάλες ποσότητες ούζου προς την Κωνσταντινούπολη. Μετά το 1880, οι ποτοποιίες που λειτουργούσαν στο νησί έφταναν τις 18, ενώ στα επίσημα βιβλία του κράτους για την περίοδο 1917-1918 βρίσκονται καταγεγραμμένες 17 ποτοποιίες. Η προέλευση της παραγωγικής κουλτούρας του ούζου ανάγεται στους Έλληνες μετανάστες και πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα ερχόμενοι είτε από τις παρευξείνιες περιοχές είτε από τα μικρασιατικά παράλια. Το ούζο παραδοσιακά στη Λέσβο είναι προϊόν απόσταξης γεωργικού οινοπνεύματος εμπλουτισμένου με σπόρους γλυκάνισου και αρωματικών φυτών, με την κάθε ποτοποιία να έχει τη δική της συνταγή που μεταδίδεται από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά.
